OPGROEIEN

https://4uitingen-in-kunst.jouwweb.nl/opgroeien

Opgroeien deed ik met 2 oudere broers, Carlo en Peter. Ik was dus de jongste en herken de naam "de Benjamin" ik had in het bijzonder een sterke band met mijn moeder en trok altijd het meeste op met mijn bijna 2 jaar oudere broer Carlo die gelukkig nog steeds in leven is. Met Carlo werd ik ook vaak gelijk gekleed, waardoor veel mensen dachten dat wij een tweeling waren. Wij waren ongeveer even groot en ik werd uiteindelijk ietsje langer dan mijn broer Carlo en we droegen vaak dezelfde kleren. Als jonge kinderen sliepen wij ook vaak bij elkaar op de kamer. En als 2 jonge kinderen ondernamen we vaak dezelfde dingen die soms ook tot een schokkend resultaat konden leiden.

Dit was bijvoorbeeld samen met ons buurmeisje Joke naakt in bed kruipen en hoe jong we ook waren, we probeerden onze stijve piemeltjes in haar kleine vagina te krijgen. Onze ouders moeten natuurlijk gigantisch geschrokken zijn toen zij ons aan hadden getroffen.

Een tweede zeer schokkend voorbeeld was dat ik op zeer jonge leeftijd, samen met Carlo een sigaret aan had willen steken. Dit was op ons logeeradres bij mijn opa en oma van mijn moeders kant. Was het in Scheveningen of Den Dolder? Ik weet het niet meer. We sliepen in ieder geval op de kamer van mijn (tante) Yvonne, een van de 2 nakomelingetjes van mijn grootouders die toen nog thuis woonde. En op de vensterbank in haar kamer, hadden we sigaretten en een pakje lucifers gevonden. En dat was dus het moment waarop we samen ons allereerste sigaretje wilde gaan roken. Maar helaas brak toen het brandende luciferstokje en viel op het bed. Gelijk vatte ons hele bed vlam en vooral Carlo werd zeer getroffen! Omdat we het uitschreeuwden van de schrik stormden mijn ouders toen glijk naar boven. Mijn moeder had kans gezien om het vuur vlug te kunnen doven. Maar de brand was helaas niet zonder gevolgen voor mijn broer Carlo. Hij moest gelijk naar het ziekenhuis en had "derdegraads" brandwonden en dat was zeer ernstig. Vooral zijn voorste middendeel was door de brand geraakt.

Maar ook met mijn oudere broer Peter had ik een zeer sterke gelijkenis. Wij mochten op jonge leeftijd namelijk alle drie een muziekinstrument kiezen. En wanneer we een instrument hadden gekozen, moesten we dan wel eerst minimaal een jaar ls nemen bij een collega's van mijn vader. Mijn vader was fluitist en speelde dwarsfluit en piccolo. Hij speelde voor zijn beroep in een groot symfonieorkest " Het Fries Orkest"

Mijn broer Carlo koos toen slagwerk en kreeg les van mijn vaders collega Gerrit van der Kolk.

Maar mijn oudste broer Peter en ik kozen beiden voor gitaar. En wij kregen beiden van de collega Henk Hoekema les. Hij had gitaar gestudeerd, maar speelde in het orkest hobo. Samen met de vrouw van Henk Hoekema die Edith heette en piano speelde was mijn vader een trio begonnen met de naam: "Het Archotrio."

De enige voorwaarde die mijn ouders stelden was dus dat wij alle drie, minimaal een jaar les gingen nemen bij de 2 collega's van mijn vader. Want alleen dan konden we onze muziekinstrumenten krijgen.

Als kind dacht ik eigenlijk dat les nemen helemaal niet zo noodzakelijk was. We konden het toch immers ook zelf leren? dacht ik bij me zelf. En dan dacht ik aan mijn (oom) René.

De oom of het jongere broertje van mijn moeder, die zichzelf immers ook gitaarspelen had kunnen leren. Toch stelden mijn beide ouders een hele duidelijke voorwaarde voor ons.

Uiteindelijk vind ik dat het nemen van muzieklessen bij je keuze van een instrument, ook van een zeer groot belang was.

Vooral mijn broer Peter speelde heel mooi gitaar vond ik en was natuurlijk veel sneller dan dat ik dat was. We scheelden immers 5 jaar. Peter nam ook regelmatig vrienden mee naar huis en dan speelden ze met zijn allen en ook dat vond ik geweldig om mee te maken. Het zijn werkelijk kostbare herinneringen die ik nog aan mijn broer Peter heb.

Mijn broer Peter die helaas op zijn 21e levensjaar zichzelf van het leven heeft beroofd.

En ja, daar kan ik nog steeds verdrietig om worden.

Later in mijn leven toen ik wilde leren zingen, heb ik dit voorbeeld ook willen volgen en nam meerdere zanglerares. Ik kan me herinneren in Leeuwarden, in Amsterdam, in Maastricht en zelfs nog met mijn eerste vaste vriendin in Amsterdam met wie ik trouwde en zelfs 2 prachtige kinderen had verwerkt. Met Anneleen, die ik altijd Leentje mocht noemen, kregen we les van de Amsterdamse zangeres Nelleco Aalders, de toevallige bovenbuurvrouw van een collega van mijn vrouw.

Mijn broer Carlo die slagwerk gekozen had, gold een hele andere weg. Hij wilde al heel snel samen met andere jongens een band gaan vormen. Maar eentje daarvan woonde vlakbij ons in de wijk Bilgaard, in een villa waar ik samen met mijn broer Carlo ook regelmatig folders in de brievenbus willen gooien. Vooral samen met mijn broer Carlo herinner ik mijn allereerste bijbaantjes kennen om extra geld te kunnen verdienen. Dit was in onze eerste woonwijk, zware lege metalen vuilnisbakken bij de mensen terugbezorgen en in de wijk Bilgaard werd dit vooral folders rondbrengen in de wijk van de slijter Gall & Gall. Ik weet niet of die slijter (drank verkoper) nog bestaat.

In ieder geval mijn broer Carlo was bevriend geworden met een zekere Otto Jongbloed die ook muziek maakte en de zoon was van iemand die de drukkerij Jongbloed in de binnenstad van Leeuwarden was begonnen. In die drukkerij ontstond de muziekband Abraxis waar mijn broer Carlo in mee drumde. Omdat ik in die tijd (via mijn vader en moeder) mijn liefde voor fotografie en film had gekregen, heb ik vaak foto’s voor de groep Abraxis willen maken. Vaak dus ook op de bovenverdieping van drukkerij Jongbloed. Mijn vader kocht zelfs een donkere kamer waar ik natuurlijk ook gebruik van mocht maken. Uiteindelijk was ik de grootste gebruiker van die donkere kamer. Het was een spannende belevenis om zelf foto’s te gaan maken die je dan ook zelf kon afdrukken. Dat is tegenwoordig dus helemaal niet meer nodig, want alles gaat nu digitaal. Ik heb zelf in de stad Leeuwarden ook meerdere cursussen in Fotografie willen volgen.

De eerste was bij fotograaf Ben Dalsheim en de tweede was bij het creatief centrum van Leeuwarden “De blauwe stoep” Hier kreeg ik les van Paul Janssen, een rapportagefotograaf van de Leeuwarder Courant. Zie eventueel op: https://nanneoedsz.wordpress.com/2009/03/24/lc-fotograaf-paul-janssen-overleden/ en ik ontdek zelfs dat er een boek van Paul Janssen is verschenen. Zie: https://groningerboeken.nl/shop/product/p-janssen-leeuwarden-in-de-jaren-zeventig/

In ieder geval werd ik zeer geraakt door Paul Janssen. Maar ook in de eerste wijk van Leeuwarden was ik erg enthousiast geraakt omdat mijn ouders bevriend waren met de fotograaf John en Ans Visser. (Zelfs met hun dochter Joke heb ik via facebook nog af en toe contact.) John Visser was de aanleiding dat ik echt een fototoestel voor mijn verjaardag wilde vragen waar ik voor mijn tiende levensjaar al verschillende foto’s mee wilde maken. Ik wil Joke vragen of er ergens nog wat achtergrond van haar vader op het net te vinden is. Via de naam John Visser kwam ik zelf nog aan bij een site van mezelf op: https://www.photodrawing.nl/passie-fotografie

Maar op de kunstacademie heb ik echt les gehad van meerdere fotografen die in Nederland bekend waren geworden, met als de belangrijkste docent Cor Jaring. Zie o.a.:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Cor_Jaring

https://www.joodsvirtueelmuseum.nl/kunstenaar/cor-jaring/

https://www.hetscheepvaartmuseum.nl/doen/tentoonstellingen/cor-jaring

Voor Cor ben ik zelfs in 1987 in dienst getreden als zijn persoonlijke assistent en heb ik veel fotowerk voor hem mogen verrichten.

Film heb ik dus meer van mijn moeder doorgekregen.

Mijn moeder filmde en inspireerde mij met film. Zie meerdere filmpjes van mijzelf op: https://film-hdg.jouwweb.nl/

GROWING UP

https://4uitingen-in-kunst.jouwweb.nl/opgroeien

I grew up with two older brothers, Carlo and Peter. Being the youngest, I was often called "the baby of the family." I shared a particularly strong bond with my mother and was closest to my brother Carlo—who is nearly two years my senior and, fortunately, still alive today. Carlo and I were often dressed alike, leading many people to think we were twins. We were roughly the same height—though I eventually grew slightly taller than Carlo—and we frequently wore the same clothes. As young children, we often shared a bedroom. We also frequently got up to the same kinds of mischief, which sometimes led to shocking outcomes.

• For instance, there was the time we climbed into bed naked with our neighbor girl, Joke; young as we were, we tried to insert our erect little penises into her small vagina. Our parents must have been absolutely horrified when they discovered us.

• A second, truly shocking incident occurred when Carlo and I—at a very young age—decided we wanted to light a cigarette. We were staying at my maternal grandparents' house at the time. Was it in Scheveningen or Den Dolder? I can no longer recall. In any case, we were sleeping in the room belonging to my Aunt Yvonne—one of the two youngest children of my grandparents who was still living at home. We had found cigarettes and a box of matches on her windowsill, and that was the moment we decided to smoke our very first cigarette together. Unfortunately, the burning matchstick snapped and fell onto the bed. The bed instantly burst into flames, and Carlo, in particular, was severely affected. Hearing us scream in terror, my parents rushed upstairs immediately. My mother managed to quickly extinguish the fire, but the incident had serious consequences for my brother Carlo. He had to be taken to the hospital right away; he had sustained third-degree burns, which was a very serious condition. The fire had particularly affected the front-central part of his body.

I also bore a striking resemblance to my older brother Peter. You see, the three of us were allowed to choose a musical instrument at a young age. Once we had made our choice, however, we were required to take lessons for at least a year from one of my father’s colleagues. My father was a flautist who played the concert flute and piccolo; professionally, he played in a large symphony orchestra, the Fries Orkest.

My brother Carlo then chose percussion and was taught by my father's colleague Gerrit van der Kolk.

But my eldest brother Peter and I both chose guitar. And we were both taught by colleague Henk Hoekema. He had studied guitar, but played oboe in the orchestra. Together with Henk Hoekema's wife, Edith, who played the piano, my father started a trio called: "Het Archotrio."

So, the only condition my parents set was that the three of us had to take lessons from two of my father's colleagues for at least a year—because only then could we get our musical instruments.

As a child, I didn't really think taking lessons was necessary—after all, couldn't we just teach ourselves? We would point to our uncle René—my mother's younger brother—who had taught himself to play the guitar. Nevertheless, our parents were adamant that we had to take lessons for at least a year.

In retrospect, I believe that taking music lessons when learning an instrument was of great importance.

Later in life, when I wanted to learn to sing, I decided to follow that same example and took lessons from several teachers. I remember taking lessons in Leeuwarden, Amsterdam, and Maastricht, and even doing so with my first serious girlfriend in Amsterdam—the woman I eventually married and with whom I had two beautiful children. Anneleen—whom I was always allowed to call Leentje—and I took lessons from the Amsterdam-based singer Nelleco Aalders, who happened to be the upstairs neighbor of a colleague of my wife.

My brother Carlo, who had chosen percussion, followed a completely different path. He was keen to form a band with other boys quite early on. One of them lived nearby in the Bilgaard neighborhood, in a villa where my brother Carlo and I used to regularly deliver flyers. I have fond memories of those very first part-time jobs—taken on to earn some extra cash—especially the ones I did with my brother Carlo. In our first neighborhood, the job involved returning heavy, empty metal trash cans to people's homes; in Bilgaard, it mostly meant delivering flyers for the liquor store Gall & Gall. I’m not sure if that liquor store still exists.

In any case, my brother Carlo had become friends with a certain Otto Jongbloed, who was also a musician and the son of the man who founded the Jongbloed printing company in Leeuwarden’s city center. The band Abraxis—in which my brother Carlo played drums—was formed at that print shop. Since I had developed a love for photography and film around that time (thanks to my parents), I often took photos of the band Abraxis, frequently on the upper floor of the Jongbloed print shop. My father even bought a darkroom setup that I was allowed to use; I ended up being the one who used it the most. It was an exciting experience to take photos and then print them yourself—something that’s no longer necessary these days, of course, now that everything is digital. I also took several photography courses in Leeuwarden myself.

The first course was with photographer Ben Dalsheim, and the second was at Leeuwarden’s creative center, "De Blauwe Stoep." There, I was taught by Paul Janssen, a photojournalist for the *Leeuwarder Courant*. (You can read more here: https://nanneoedsz.wordpress.com/2009/03/24/lc-fotograaf-paul-janssen-overleden/; I even discovered that a book by Paul Janssen has been published: https://groningerboeken.nl/shop/product/p-janssen-leeuwarden-in-de-jaren-zeventig/)

In any case, Paul Janssen made a deep impression on me. I had also become very enthusiastic about photography back in my first neighborhood in Leeuwarden, as my parents were friends with photographers John and Ans Visser. (I am actually still in occasional contact with their daughter, Joke, via Facebook.) John Visser was the reason I really wanted to ask for a camera for my birthday—I wanted to start taking photos with one before I even turned ten. I plan to ask Joke if there is any background information about her father available online. While looking up the name John Visser, I even stumbled upon a page of my own: https://www.photodrawing.nl/passie-fotografie

However, at art school, I was taught by several photographers who had gained renown in the Netherlands, the most important of whom was Cor Jaring. See, among others:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Cor_Jaring

https://www.joodsvirtueelmuseum.nl/kunstenaar/cor-jaring/

https://www.hetscheepvaartmuseum.nl/doen/tentoonstellingen/cor-jaring

I actually started working for Cor as his personal assistant in 1987 and had the opportunity to do a great deal of photographic work for him.

o, I really got my interest in film from my mother.

She filmed and inspired me with film. You can see several of my videos at: https://film-hdg.jouwweb.nl/

GROEIEN

1) groter worden of toenemen

Voorbeelden: 'Ik ben dit jaar vijf centimeter gegroeid.' , 'Ons bedrijf is gegroeid, waardoor we meer personeel nodig hebben.'

1) Aangroeien 2) Aankomen 3) Aanwassen 4) Aanwinnen

5) Aanzwellen 6) Gedijen 7) Groeiproces 8) Omhooggaan

9) Ontwikkelen 10) Opkomen 11) Opschieten 12) Opzetten

13) Rijpen 14) Rijzen 15) Stijgen 16) Tieren 17) Toenemen 18) Uitdijen 19) Vegeteren 20) Vermeerderen

21) Voortspruiten 22) Wassen, 23) toenemen in grootte of omvang

Proces waarbij cellen zich vernieuwen en vermeerderen.

Groeien kan zijn als een prachtige bloem die sterft, maar de herinnering aan een bijzondere gebeurtenis levend kan houden.

Groeien kan ook in de Geest (in God) zijn, wanneer beeld, geluid en woord,

als beweging

“Werkelijke Liefde” kan uitdrukken.

GROW

1) become bigger or increase

Examples: 'I've grown two inches this year.', 'Our company has grown, so we need more staff.'

1) Grow 2) Arrive 3) Increase 4) Acquire 5) Swell 6) Thrive

7) Growth process 8) Elevate 9) Develop 10) Emerge 11) Grow

12) Establish 13) Ripen 14) Rise 15) Rise 16) Thrive 17) Increase

18) Spread 19) Vegetate 20) Multiply 21) Propagate 22) Grow

23) Increase in size

The process by which cells renew and multiply.

Growing can be like a beautiful flower that dies,

but keeps the memory of a special event alive.

Growing can also be in the Spirit (in God), when image, sound and word,

as movement,

can express “Real Love”.

Groeien

Steed groter en groter worden en dan houd het plotseling op. Je groeit niet meer en kan zelfs kleiner worden. Maar je geest kan blijven groeien en alsmaar groter worden en groeien. En misschien dat dit ook plotseling ophoud en dan ben je misschien wel dement en ga je zonder dat je er erg in hebt herhalen en herhalen. Geen groei meer dus. Maar wat is belangrijk? Wat kun je beter niet vergeten? Ik denk je binding met de Werkelijke Liefde of noem het God, Jezus Christus of de Heilige Geest. Degene die je gemaakt heeft en een doel met je heeft willen volbrengen. Degene die misschien wel onbewust de meest belangrijke rol in je leven is en die je nooit zal loslaten. Wanneer je taak volbracht is zal je misschien dood lijken te zijn, maar datgene dat je werkelijk gegeven hebt vanuit de Werkelijke Liefde zal blijven groeien en doorgegeven zijn. En zo kan iets groeien van generatie tot generatie.

Growing

Growing bigger and bigger, and then suddenly it stops. You stop growing and can even become smaller. But your spirit can keep growing and growing and growing. And perhaps this too will suddenly stop, and then you might become demented and, without realizing it, repeat and repeat. No more growth then. But what is important? What should you never forget? I think it's your connection with Real Love, or call it God, Jesus Christ, or the Holy Spirit. The One who created you and wanted to fulfill a purpose for you. The One who, perhaps unconsciously, is the most important role in your life and who will never let you go. When your task is accomplished, you may seem dead, but what you truly gave from Real Love will continue to grow and be passed on. And so something can grow from generation to generation.

De man die mij bewustzijn eens liet groeien

In 2003 kreeg mijn leven een grote wending.

Ik werd plotseling een familie uitgezet.

En pas een jaar later vernam ik de reden

van een man die hetzelfde was overkomen

en die ik nog nooit had gesproken.

The man who once made my consciousness grow

In 2003, my life took a major turn.

I was suddenly thrown out of a family.

And only a year later did I learn the reason

from a man who had experienced the same thing

and whom I had never spoken to.

https://youtu.be/TzG5tSOGh80

In dit fragment Fred die een pop laat zien op de foto die echt sprekend op Leni Spekman/Lintelo, een voormalige goede vriendin van Fred. (Leni was dus destijds mijn schoonmoeder.)

In this clip, you see Fred holding up a doll in the photo that looks exactly like Leni Spekman/Lintelo, a former good friend of Fred's. (Leni was my mother-in-law at the time.)

https://youtu.be/dkQr4gwMt6M