SICILIANO DANCE | VIER UITINGEN IN KUNST

Ga direct naar de hoofdinhoud

VIER UITINGEN IN KUNST

VIER UITINGEN IN KUNST

SICILIANO DANCE

Al meerdere maanden wordt ik echt vrolijk door te luisteren en kijken naar Siciliaanse dans

Maak jouw eigen website met JouwWeb

Mijn werk
- Handschriftverhaal ofwel Hi-Wi drawing

Wat is een Hi-Wi drawing? Misschien is het, het meest simpel te antwoorden:
Een handschriftverhaal in tekening maken die je kan helpen je eigen standpunten duidelijker te krijgen. Het is een ideale vinding voor mensen die zichzelf beter willen leren uit te drukken. De methode laat je persoonlijke keuzes maken en kan er zelfs toe bijdragen om je grenzen te gaan verleggen.

My work
- Handwriting story or Hi-Wi drawing

What is a Hi-Wi drawing? Perhaps the simplest answer is:
Creating a handwriting story in a drawing that can help you clarify your own perspective. It's an ideal invention for people who want to learn to express themselves better. The method allows you to make personal choices and can even help you push your boundaries.

Het speciale van een Hi-Wi drawing is dat het eigenlijk kleine tekeningen zijn, maar met een groot verhaal. Wat je doet is dat je comprimeert, iets dat normaal in geschreven vorm (woorden) nooit op een A4 zal passen is overzichtelijk geplaatst in klein formaat.
Het zijn veelal persoonlijke invalshoeken die iets vertellen over hoe de maker van de Hi-Wi drawing in de wereld staat, hoe deze denkt en waaraan hij of zij aandacht geeft. Het is dus altijd subjectief en niet objectief en kan uitlokken tot gesprek of discussies. Zolang respect en liefde voor en naar elkaar maar uitgangspunt zijn.

The special thing about a Hi-Wi drawing is that they're actually small drawings, but they tell a big story. What you're doing is compressing something that would normally never fit on a piece of A4 paper in written form, is clearly placed in a small format.
They often offer personal perspectives that reveal something about the creator of the Hi-Wi drawing's perspective on the world, how they think, and what they're focusing on. It's always subjective, not objective, and can spark conversation or discussion. As long as respect and love for each other are the guiding principles.

Ik zelf ben een gelovig mens. Een tekening zoals hierboven helpt me mijn gedachten te ordenen en richting te geven.

Hi-Wi drawings staan open voor communicatie in de brede zin van het woord. Dus ook voor andere opvattingen, maar je kunt ze ook prima koppelen aan andere communicatievormen (denk aan klanken, beelden, beweging en uitgesproken woorden).

I'm a religious person myself. A drawing like the one above helps me organize and direct my thoughts.

Hi-Wi drawings are open to communication in the broadest sense of the word. This includes other perspectives, but they can also be easily combined with other forms of communication (think sounds, images, movement, and spoken words).

Een HI-WI drawing is een tekening die je maakt met je eigen handschrift. Het begint met een duidelijk getekend woord, dat je aanvult met nog meer woorden en tekeningetjes. Uiteindelijk kom je tot een HI-WI drawing in je eigen handschrift, vorm, kleur en beweging. Alles dat bij je kan horen mag je gebruiken.

A HI-WI drawing is a drawing you create using your own handwriting. It starts with a clearly drawn word, which you then supplement with additional words and drawings. Ultimately, you create a HI-WI drawing in your own handwriting, shape, color, and movement. You can use anything that sounds familiar.

Een HI-WI drawing kan in beeld brengen waar jij je mee bezig houdt (zoals hierboven) en vertelt uiteindelijk altijd het verhaal zoals jij het ziet. De tekening ben jij en geeft jouw unieke zijn weer.
Het beste kan ik dat uitleggen in de vorm zoals ik dat in mijn workshops gebruik.
Daarbij leg ik mijn cursisten in zes bijeenkomsten uit hoe ze zichzelf kunnen uiten. Het hoofdthema is oefenen met de HI-WI tekeningen.
Ik begin er mee uit te leggen dat je iedere dag weer opnieuw duizenden keuzes maakt, vaak zonder dat je dat zelf weet. Dit is gebleken uit veel wetenschappelijk onderzoek wereldwijd en universeel. Het maakt daarom ook niet uit wat je achtergrond is, ieder van ons heeft een hoofd dat denkt, wenst, droomt en acties bedenkt. Daarom laat ik je in het eerste gedeelte vooral ervaren om de gedachten die bij de keuzes horen in beeld te brengen door te tekenen. Schrik niet van je eigen handschrift, dit ben jij en dit is wat er zoal in je hoofd omgaat.

Het gaat in jouw leven in de eerste plaats om jouw eigen verhaal, niet dat van een ander. Wie ben jij? En wat is jouw speciale kracht? Wanneer je vanuit je eigen handschrift iets tekent, kom je al heel gauw achter je eigen kracht, maar ook eventuele beperkingen of blokkades. En dat is goed, want daar moet je mee om leren gaan.
Observeer in het 2e onderdeel hoe jij jezelf uitdrukt naar de ander toe en dat je dit doet uit eigen keuze. Tijdens de cursus laat ik je veel oefenen, vooral met elkaar.

In het 3e onderdeel laat ik je ervaren wat een groep inhoud. Je kunt op jezelf zijn als je alleen bent, maar ook binnen een groep. Maar je kunt ook op een positieve manier gebruik maken van elkaar. Alleen moet je hier wel eerst bewust van worden. Door eenvoudige oefeningen laat ik je deze verschillende keuzemogelijkheden zien. Dit doe je door samen te gaan spelen en daarbij duidelijk de spelregels af te spreken, want alleen dan kan een groep één geheel zijn.

We gaan iets heel anders doen nu: We gaan samen spelen, maar dan door middel van klank. We hoeven geen grote sterren te zijn om dit te leren kennen. Ik heb jarenlange ervaring met de rol van studiopubliek bij de televisie. De rol van het publiek in de uitstraling van klank, beeld, woord en beweging is een steeds groter wordend belang van succes geworden. Met klank vertel je een deel van een verhaal, maar denk eens aan een orkest, samen vertel je óók een verhaal. Een breder verhaal.

Kinderen, maar ook volwassenen leren amper nog wat samenspelen is en al helemaal niet om dit dan ook nog leuk te gaan vinden. Wat gebeurt er nu bij jou? In het ergste geval denk je: ik ben toch zeker geen kind meer? Voor mij betekent dat dan dat je het ‘samen’ heel ver hebt weggestopt. Daarom laat ik graag iedereen even ervaren hoe leuk het is om elkaar na te doen in klank en nagedaan te worden. Ik vraag je vooral de klanken vrij te laten gaan en er vooral plezier aan te gaan beleven. We leren helaas te vaak dat we perfectie moeten zoeken, laat dat los en geniet.

Het 5e onderdeel staat in het teken van: Het leren presenteren & dirigeren. We hebben geleerd dat we door samenwerking meer kunnen bereiken. We leren te luisteren, te bewegen en te tonen wie en wat we zijn. Op die manier laten we zien wat we kunnen doen door samen te werken. Dat kan aan individuele doelen zijn, maar ook aan een gezamenlijk doel. Leer te vergeven en dankbaar te zijn voor het contact met elkaar, misschien zelfs liefde te mogen ontvangen in een sfeer van respect voor elkaar. We zijn verschillend, maar ook weer één.

Zoek nu iemand uit waarvan je zijn of haar verhaal wilt horen. Wat denkt, doet je gesprekspartner? Waar zit zij/hij mee (vragen in het leven), schrijf alles in de tekening. Maak eventueel kleine tekeningetjes bij de tekst. Vraag door, gebruik humor, wees respectvol, maar probeer het verhaal duidelijk te krijgen. Draai de rollen om. De schrijver wordt verteller. Wissel daarna de ervaringen uit met elkaar.

A HI-WI drawing can visualize what you're thinking about (as above) and ultimately always tells the story as you see it. The drawing is you and represents your unique being.

I can best explain this in the format I use in my workshops.
In six sessions, I teach my students how to express themselves. The main focus is practicing with HI-WI drawings.

I begin by explaining that you make thousands of choices every day, often without even realizing it. This has been demonstrated by extensive scientific research, both globally and universally. Therefore, it doesn't matter what your background is; each of us has a mind that thinks, desires, dreams, and devises actions.

That's why, in the first part, I'll primarily let you experience visualizing the thoughts that accompany these choices through drawing. Don't be alarmed by your own handwriting; this is you, and this is what's going on in your mind.

Your life is primarily about your own story, not someone else's. Who are you? And what is your special strength? When you draw something from your own handwriting, you quickly discover your own strengths, but also any limitations or blockages. And that's a good thing, because you have to learn to deal with them.
In the second part, observe how you express yourself to others and that you do this out of your own choice. During the course, I'll give you plenty of practice, especially with each other.

In the third part, I'll let you experience what a group entails. You can be on your own when you're alone, but also within a group. But you can also use each other in a positive way. But you first have to become aware of this. Through simple exercises, I'll show you these different options. You do this by playing together and clearly agreeing on the rules, because only then can a group become a whole.

We're going to do something completely different now:

We're going to play together, but this time through sound. We don't have to be big stars to understand this. I have years of experience with the role of studio audiences in television. The audience's role in the presentation of sound, image, words, and movement has become increasingly important for success. With sound, you tell part of a story, but consider an orchestra; together you also tell a story. A broader story.

Children, and adults alike, hardly learn what playing together is, let alone how to enjoy it. What's happening to you now? In the worst-case scenario, you think: surely I'm not a child anymore? To me, that means you've pushed the "together" concept way back to the back of your mind. That's why I'd like everyone to experience how much fun it is to imitate each other in sound and to be imitated. I especially ask you to let the sounds flow freely and, above all, to enjoy it. Unfortunately, we too often learn to strive for perfection; let go of that and enjoy it.

The fifth part focuses on: Learning to present & conduct. We've learned that we can achieve more through collaboration. We learn to listen, to move, and to show who and what we are. In this way, we demonstrate what we can do by working together. This can be toward individual goals, but also toward a shared goal. Learn to forgive and be grateful for the connection with each other, perhaps even to receive love in an atmosphere of respect. We are different, yet united.

Now find someone whose story you'd like to hear. What does your conversation partner think and do? What are they struggling with (questions in life)? Write everything down in the drawing. If necessary, draw small pictures to accompany the text. Ask questions, use humor, be respectful, but try to clarify the story. Reverse roles. The writer becomes the narrator. Then share your experiences with each other.

Hi-Wi drawing in Delft

Op woensdag 16 september 2020 kreeg ik de gelegenheid om in een oude telefooncel aan de gracht ‘De Oude Delft’ een tentoonstelling in te richten met Hi-Wi drawings. Het was voor mij een uitdaging om de hele cel aan alle zijden vol te gaan hangen, met daarbij zelfs nog een klein doorkijkje in de telefooncel naar een eerder project in Delft uit 2003.
In dat jaar vroeg mijn bevriende collega Agnes Bompy mij om mee te doen met een educatief project gericht op kinderen en jongeren. Samen met de Griekse kunstenares Martha Fyrigos heb ik toen heel veel kinderen begeleid om hun sombere en vaak saaie muren van fietsenhokken iets op te kleuren. We deden dat met mooie wandschilderingen door de kinderen zelf gemaakt die in de buurt woonden.
Agnes en Martha had ik al eerder leren kennen tijdens mijn tentoonstelling van het Hartenproject, dat in 2003 plaatsvond in Zoetermeer. Een kunstproject waar ik al eerder in dit boek over schrijf. Mijn eerste hartenkrant is toen ook uitgebracht.
Omdat ik vond dat de kinderen in het Delftse project met hart en ziel hadden meegewerkt aan de muurschilderingen, verwerkte ik ook hun bijdrage in 2020 in de fotowanden.

Hoe ik de telefooncelexpositie voor elkaar kreeg? Wel, ik ben brutaal naar de eigenaar van de winkel ‘Voor de Kunst’ gegaan en heb daar gevraagd van wie de telefooncel was die voor hun winkel aan de gracht stond? Daar bleek een heel verhaal aan vast te zitten. Duidelijk werd dat de man van eigenaresse Annemiek Noordenbos de telefooncel exploiteerde. Ooit had er een tunnel van de gracht naar het winkelpand gelopen. Toen de grond verzakte werd duidelijk dat de eigenaar van het pand ook de eigenaar van de grond was. Annemiekes man Tijn (zelf kunstenaar en een bekend figuur in Delft) besloot na demping van de tunnel om er een telefooncel neer te zetten die hij naar de winkel noemde. En zo staat er al sinds 2001 een telefooncel waar regelmatig kunst in is te bewonderen. In 2020 dus mijn kunst.

Hi-Wi Drawing in Delft

On Wednesday, September 16, 2020, I had the opportunity to organize an exhibition of Hi-Wi drawings in an old telephone booth on the canal "De Oude Delft." It was a challenge for me to cover every side of the booth with wall hangings, even including a small glimpse into the booth of a previous project in Delft from 2003.
That year, my friend and colleague Agnes Bompy asked me to participate in an educational project aimed at children and young people. Together with the Greek artist Martha Fyrigos, I guided many children to brighten up the dreary and often dull walls of their bicycle sheds. We did this with beautiful murals made by the children themselves who lived in the neighborhood.
I had already met Agnes and Martha during my exhibition for the Hartenproject, which took place in Zoetermeer in 2003. This art project I've written about in this book. My first "hartenkrant" (heart newspaper) was also published at that time. Because I felt the children in the Delft project had poured their heart and soul into the murals, I also incorporated their contributions into the 2020 photo walls.

How did I pull off the phone booth exhibition? Well, I boldly approached the owner of the shop "Voor de Kunst" (For the Art) and asked who owned the phone booth in front of their store on the canal. It turned out there was quite a story behind it. It turned out that the husband of owner Annemiek Noordenbos operated the phone booth. A tunnel had once run from the canal to the shop. When the ground subsided, it became clear that the owner of the building also owned the land. Annemiek's husband, Tijn (himself an artist and a well-known figure in Delft), decided to erect a phone booth there after the tunnel was filled in, naming it after the shop. And so, since 2001, there's been a phone booth, where art can regularly be admired. So, in 2020, it's my art.

Met mijn fiets bracht ik mijn Hi-Wi tekeningen naar Delft en liet de wandelaars in Delft en de bezoekers van de winkel kennismaken met mijn manier van tekenen.

Tijn Noordenbos is ook iemand die veel mensen interviewt en dit uitzendt op zijn eigen youtube kanaal. Toen ik deze bekeek zag ik dat hij diverse oude bekenden van mij als gast had ontvangen waaronder Piet van der Pas en Frank Koenen die ik nog kende uit de tijd dat ik nog in Amsterdam woonde. Frank was ook een belangrijke tegenspeler van mijn ex-vrouw en ik had hem van zeer dichtbij mee mogen maken. We noemden hem altijd Frankie. In mijn telefooncel expositie was een foto opgenomen uit het theaterstuk ‘Brandaan’ waaraan wij beiden deelnamen. Frankie heeft veel gedaan voor homo-emancipatie. Hij was een van de oprichters van het ‘Delftse Roze Puddinkje’, een eetclubje voor homo's en had het hier destijds buitengewoon vaak over.

I cycled my Hi-Wi drawings to Delft and introduced my drawing style to walkers in Delft and shop visitors.

Tijn Noordenbos also interviews many people and broadcasts them on his own YouTube channel. When I watched it, I saw that he had welcomed several old acquaintances of mine as guests, including Piet van der Pas and Frank Koenen, whom I knew from my time living in Amsterdam. Frank was also an important actor for my ex-wife, and I had the privilege of working with him up close. We always called him Frankie. My phone booth exhibition included a photo from the play "Brandaan," in which we both participated. Frankie contributed significantly to gay liberation. He was one of the founders of "Delftse Roze Puddinkje," a gay dining club, and he spoke about it frequently at the time.

Mijn werk

My work

Piet & Kameelhond
Jarenlang heb ik op straat de marionetten Piet en Kameelhond vertoond. Ik begeleid dat met muziek en dans. Ze zijn bedoeld om mensen te amuseren en kennis te laten maken met twee tegenover elkaar staande karakters. Karakters die overal in de wereld voorkomen.
Een baas (Pozzo, Sarah) en zijn slaaf (Lucky, Hagar). Ze worden bij mij Piet & Kameelhond.
De namen verwijzen in eerste instantie naar het absurdistisch theater van Samuel Beckett ‘Wachten op Godot’ (Pozzo en Lucky). Maar ik koos ook voor een verwijzing naar twee personages uit de Bijbel, waarbij Sarah de betekenis heeft van ‘prinses’ en Hagar de ‘vluchteling of stanger’ is. Beiden zijn op de een of andere manier aan elkaar verbonden, maar patronen liggen niet vast. Dat blijkt bij Samuel Becket, maar ook in mijn verhaal.
Deze zogeheten baas- en slaaf types zijn vrijwel in ieder mensenleven vertegenwoordigd. In mijn verhaal moest Hagar keer op keer de woestijn in vluchten en kreeg daardoor de naam Kameelhond. Als slaaf moet hij uiteindelijk altijd naar zijn baas Sarah (Piet) luisteren en dit lot zelfs als een geluk beschouwen. Natuurlijk wel in de hoop dat die baas een werkelijk goed voorbeeld van Werkelijke Liefde is.
Mijn verhaal komt ook voort uit de oorspronkelijkheid van het verhaal van Jan Jansen en Katrijn. Deze figuren – die oorspronkelijk leefden in De Jordaan in Amsterdam, hadden veel ruzie. Katrijn dronk er lustig op los. Op straat werden de ruzies uitgevochten: straattoneel!
Ik laat het regelmatig zien in mijn straat voorstelling. Oorspronkelijk zijn Piet & Kameelhond ontstaan vanuit mijn lessen in poppen en marionetten aan een cluster-4 middelbare school. Voor poppen heb ik mijn leven lang veel fascinatie gevoeld, of het nou het Scapino ballet in een voorstelling van was of het Poppentheater Triangel in Meppel, Altijd al had Ik een zwak voor poppentheater
In mijn eerste jaar aan de kunstacademie maakte ik mijn eerste eigen poppentheater. Iets dat een groot succes werd voor mijn latere scenografiedocente Els Salomons. Els is een van de eerst vrouwelijke medewerksters van de Nederlandse televisie en een zeer bedreven decormaakster van vele televisieprogramma's .

Pete & Camel Dog
For years, I've performed the puppets Pete and Camel Dog on the street. I accompany them with music and dance. They're meant to entertain people and introduce them to two opposing characters. Characters that appear everywhere in the world.
A master (Pozzo, Sarah) and his slave (Lucky, Hagar). In my story, they become Pete & Camel Dog.
The names initially refer to Samuel Beckett's absurdist play "Waiting for Godot" (Pozzo and Lucky). But I also chose to reference two characters from the Bible, with Sarah meaning "princess" and Hagar being the "fugitive or swindler." Both are connected in some way, but patterns aren't fixed. This is evident in Samuel Beckett's work, but also in my story.
These so-called master and slave types are present in almost everyone's life. In my story, Hagar had to flee into the desert repeatedly, which is why he was given the name Camel Dog. As a slave, he must ultimately always obey his master, Sarah (Piet), and even consider this fate a blessing. Of course, he hopes that master is a truly good example of True Love.
My story also stems from the originality of the story of Jan Jansen and Katrijn. These characters—who originally lived in the Jordaan district of Amsterdam—were often in conflict. Katrijn drank to excess. Their arguments were fought out on the street: street theatre!
I regularly feature it in my street performance. Piet & Kameelhond originally arose from my lessons in puppets and marionettes at a cluster-4 secondary school. I've always felt a deep fascination with puppets, whether it was the Scapino ballet in a performance or the Puppet Theatre Triangel in Meppel. I've always had a soft spot for puppet theatre.
In my first year at art school, I built my first puppet theatre. Something that became a great success for my future scenography teacher, Els Salomons. Els is one of the first female employees of Dutch television and a very skilled set designer for many television programs.

Ontmoeting met een bijzonder mens, Genovera

Op 28 september 2018 is Genovera overleden op 83 jarige leeftijd. Zij was een bijzondere vrouw voor ons, voor mijzelf en voor mijn vrouw Hannah. Zij leeft voor altijd voort in ons hart en in onze geest. Haar mooiste uitspraak vond ik:
Tel niet de jaren van je leven, doch tel het leven van je jaren!

Meeting a special person, Genovera

On September 28, 2018, Genovera passed away at the age of 83. She was a special woman to us, to myself, and to my wife Hannah. She lives on forever in our hearts and minds. I found her most beautiful quote:
Don't count the years of your life, but count the life of your years!

Genovera (haar eigenlijke naam was Geertje Brouwer) was een vrouw die veel geleden en gestreden heeft. Een vrouw uit duizenden en die voor mij met geen ander te vergelijken is.

Ooit kwam ik Genovera tegen bij de koffietafel van een grote Albert Heijn in Rijswijk waar we met elkaar in gesprek kwamen. Ik weet niet meer precies hoeveel verhalen ze me heeft verteld in de jaren dat ik met haar optrok. Ze was soms wat verward en jaar na jaar zocht ze uit hoe het ook weer was en dan nog miste ze altijd van alles. Dat overkwam haar met boeken, platen en kunstwerken die ze ‘zo maar opeens’ was kwijtgeraakt. Ze had stapeltjes gemaakt voor iedereen en dat was dan weer, zei ze, voor als ze kwam te overlijden.
In het jaar voor haar overlijden liet ze me een uitnodiging zien van een oudere kunstenares waar ze goed mee bevriend was geweest, ze had zelfs voor haar gewerkt toen ze er alleen voor stond met twee kleine kinderen die ze alleen opvoedde. Het was een vrouw van rijke afkomst waar zij heel veel respect voor had en die werkelijk (mijn oordeel) heel mooi kon schilderen. Ze was het contact verloren en benieuwd hoe het met haar ging? Ik vroeg haar of deze kunstenares nog leefde? Daarop overhandigde ze mij een uitnodiging van het Rijswijks museum waar deze vrouw een solotentoonstelling had gehad. Ik sprak met haar af dat ik voor haar op onderzoek zou gaan. Via het museum probeerde ik er achter gekomen waar deze vrouw, ik wist inmiddels dat haar naam Yvonne Jonkers was, woonde. Maar wat ik ook deed, ik kwam er niet achter. Tot Genovera mij het adres gaf waar Yvonne vroeger woonde. En wat bleek? Ze woonde er nog steeds! Yvonne werkte alleen nu onder de naam Yvonne Pattché.
De hernieuwde kennismaking tussen de kunstenaressen was vruchtbaar. Samen met een ander kunstenares – Lian Jansen – richten ze een groepje op die hun verleden in Indonesië en de invloed van daaruit op hun uitingen in de kunst met elkaar deelden. Lian Jansen wilde niet exposeren omdat ze de publiciteit niet aanwilde.
Over haar eigen werk pochte Genovera nooit, dat was niet zo belangrijk vond ze. Ze tekende en fotografeerde vooral om zichzelf beter uit te kunnen drukken zei ze. Ik hield meer dan alles van de intentie waarmee ze haar tekeningen had gemaakt. Het was ongekunsteld en heel direct van handschrift.
Omdat ze zo pretentieloos werkte, ging ze vaak ook nog door op de andere kant van een vel papier. Daar maakte ze dan van de doordruk een soortgelijke print, maar die toch – in het ontstaansproces - weer heel anders werd. Altijd wanneer ik bij haar langs kwam, stond ze erop dat ik lekkerbekjes voor ons ging kopen.
Wanneer ik ergens anders was, belde ze me ook heel vaak op en dan had ze een heel verhaal dat ze dan ‘even’ kwijt moest. Maar ze kon ook opbellen met de vraag ‘welke dag is het vandaag Hans?’.
Genovera had altijd heel veel voor iedereen over. Ze gaf heel veel weg, want ze had zelf altijd meer dan genoeg vond ze zelf.
Ze veranderde haar naam Geertje Brouwer in Genovera om aan te geven wie ze werkelijk was. Zij was geboren in de Groningse plaats Winschoten als op 17 juli 1935. In haar werkleven is Genovera kraamverpleegster geweest in een groot ziekenhuis. Ze vertelde me dat ze vroeger altijd Gé werd genoemd, maar ze wilde als artiest liever Genovera heten.
Lange tijd reed zij met haar kleine fietsje overal naar toe en kocht ze iedere dag weer heel veel boodschappen die zij zeer zorgvuldig uitzocht. Tijdens haar leven had ze grote kennis over voeding gekregen en dat deelde ze dan graag met anderen. Zij dacht bij het uitzoeken van haar boodschappen vooral heel veel aan haar medemens. Zelf vond ze altijd dat ze vrijwel niets nodig had. Genovera vond het heerlijk om andere mensen gelukkig te maken en was erg gul naar vrijwel iedereen.
Genovera was moeder van 2 volwassen kinderen die beiden getrouwd waren en ze was ook al vele malen oma van haar kleinkinderen waar ze echt allemaal gek op was.

Genovera (her real name was Geertje Brouwer) was a woman who suffered and struggled greatly. A woman in a million, and for me, incomparable to any other.

I once met Genovera at the coffee table of a large Albert Heijn supermarket in Rijswijk, where we struck up a conversation. I don't remember exactly how many stories she told me during the years I spent with her. She was sometimes a bit confused, and year after year she would try to figure things out, and even then, she always found herself missing things. This happened to her with books, records, and artworks that she had "suddenly" lost. She had made little piles for everyone, and that, she said, was in case she died.

The year before her death, she showed me an invitation from an older artist she had been good friends with; she had even worked for her when she was single, raising two small children. She was a woman of wealthy descent, whom she greatly respected, and who could truly (in my opinion) paint beautifully. She had lost touch, and I was curious how she was doing. I asked her if this artist was still alive. She then handed me an invitation from the Rijswijk Museum, where she had had a solo exhibition. I agreed to investigate for her. Through the museum, I tried to find out where this woman—I now knew her name was Yvonne Jonkers—lived. But no matter what I tried, I couldn't find out. Until Genovera gave me the address where Yvonne used to live. And guess what? She still lived there! Yvonne now only worked under the name Yvonne Pattché.
The renewed acquaintance between the artists was fruitful. Together with another artist—Lian Jansen—they formed a group that shared their history in Indonesia and the influence it had on their artistic expressions. Lian Jansen didn't want to exhibit because she didn't want the publicity.
Genovera never boasted about her own work; she didn't think it was that important. She drew and photographed primarily to express herself better, she said. I loved the intention with which she created her drawings more than anything else. Their handwriting was unaffected and very direct.
Because she worked so unpretentiously, she often continued on the other side of a sheet of paper. There, she would create a similar print from the transfer, but one that – in the process of creation – became completely different. Whenever I visited her, she insisted I buy snacks for us.
Whenever I was somewhere else, she would often call me with a whole story she just had to tell. But she could also call and ask, "What day is it today, Hans?"
Genovera always did a lot for everyone. She gave away so much because she always thought she had more than enough herself. She changed her name, Geertje Brouwer, to Genovera to reflect her true identity. She was born in Winschoten, Groningen, on July 17, 1935. In her professional life, Genovera worked as a maternity nurse in a large hospital. She told me that she used to be called Gé, but as an artist, she preferred to be called Genovera.
For a long time, she rode her small bicycle everywhere and bought a lot of groceries every day, which she carefully selected. During her life, she had acquired a great deal of knowledge about nutrition, which she loved to share with others. When choosing her groceries, she always thought deeply about her fellow human beings. She always believed she needed almost nothing. Genovera loved making others happy and was very generous to almost everyone.
Genovera was the mother of two adult children, both married, and she was also grandmother many times over to her grandchildren, all of whom she adored.

Groep van vijf

Gekleurd portret

Met haar grote passie voor het tekenen had Genovera als autodidact een geheel eigen stijl ontwikkeld. Ze zag de dingen in haar omgeving scherp en wist daar mooie en bijzondere tekeningen van te maken. Haar tekenstijl was bijzonder en ze wist mij er mee te raken. Ik kreeg toestemming van Genovera om haar werk op mijn websites te presenteren en dat deed ik met alle plezier om ook anderen te laten kennismaken met haar speciale tekentaal.

With her great passion for drawing, Genovera, a self-taught artist, had developed a unique style. She had a keen eye for the things around her and was able to create beautiful and unique drawings. Her drawing style was unique, and she truly touched me. I received Genovera's permission to present her work on my website, and I was delighted to do so to introduce others to her unique drawing language.

Jong meisje

In het bos

Mijn werkend leven

Ik heb na 2003 heel verschillend werk gedaan om mijn hoofd boven water te houden. Drukkerijwerk natuurlijk, maar ook veel werk in de zorg. Ik werkte in diverse tehuizen zoals
Barthelomeus in Driebergen voor mensen met een visuele of gehoorhandicap. In Gouda heb ik gewerkt met daklozen. Verder nog voor de Nationale Zorggroep Utrecht, vestiging Putten. De lijst is echt niet compleet. Via uitzendbureaus heb ik gewerkt overal in Nederland waar ze mensen nodig hadden. Ik deed werk met doven, blinden, in de psychiatrie, de geestelijke gezondheidszorg en begeleide mensen persoonlijk.

Ook werkte ik voor het onderwijs. Op diverse scholen in Enschede en Leeuwarden heb ik tijdens mijn stage les gegeven. Zo haalde ik mijn onderwijsbevoegdheid.
Bij Fotogram in Amsterdam gaf ik 7 jaar lang cursussen in fotografie. Ik legde technieken uit, maar gaf ook advies over onderwerpen en verwerking.

In Rotterdam werkte ik voor cluster-4 groepen in het basisonderwijs. Hetzelfde deed ik in Amersfoort, maar dan voor het voortgezet onderwijs. In Rijswijk heb ik cursussen gegeven op Multi cultureel jeugdcentrum Don Bosco.
Meer dan eens heb ik via uitzendbureaus voor de klas gestaan in Rijswijk, Den Haag en Rotterdam.

Het maakt mij niet zo veel uit hoe oud de doelgroep, welke cultuur of wat de intentie van een cursus of les is, ik ga uit van communicatie in elke (kunst) vorm en hoe we naar elkaar kunnen en willen luisteren.

Ik ben zeer gecharmeerd van het zondags programma De Verwondering. Vooral presentatrice Annemiek Schrijver is subliem. Van elke gast maak ik een Hi-Wi tekening en die stuur ik op. Het gaat er om – en dat zie ik in dit programma terug – dat je waardenvrij kunt luisteren.

Verder heb ik deelgenomen aan een groep in het zogenaamde traject TalentPlus. De bedoeling daarbij is te kijken hoe jij je talenten in kan zetten naar werken toe. Wat kun je? Hoe kun je dit gebruiken. Het voelt goed dit met gelijkgestemden af te stemmen. We stimuleren elkaar om het beste uit onszelf te halen en dit netwerk levert nieuwe contacten op.

Ten tijde van het drukken van dit boek werk ik enkele uren per dag bij VDK-Assurantiën. Met leuke collega’s is dat prima vol te houden. Voor de toekomst hoop ik dat ik me kan vestigen op de Filippijnen en van daaruit mogelijk kan werken. Of dat allemaal gaat lukken is nog onzeker, maar ik ga er hard voor werken om bij mijn vrouw Hannah te zijn en met haar mijn verdere leven voort te zetten.

Rust van Boer of Tuinman

Ik kijk uit over mijn veld
en zie hoe het een woestenij kan worden.
Maar wees niet bang,
je bent van mij en ik snoei je met de hand.
Misschien is je grond wel iets verdord
en noemen ze je niet de meest vruchtbare leem,
maar ik weet wat er in jou leeft.
Iets van ieder jaar,
weer grote bloei.

Dat jij mensen gelukkig maakt
is wat ik zonder meer begrijp.
Hoe krachtig zijn je rode bessen
hoe fantastisch is je gele bloesem.
En wanneer ik naar de blauwe hemel staar
vind ik rust in jouw natuur.

Gedicht voor Yvonne

Ik weet dat jij weet
van wat ik nog niet weet.
Dat jij experimenteert,
ik was je instrument.
Maar je koppelt regelmatig af…
alsof ik nog niet klaar kan zijn.
Nog reparaties hier en daar.

Ik heb een goede reparateur gevonden
en het gekke is, ze lijkt een beetje op jou.
Eigenlijk is het er niet een, maar zijn het er twee
of nog wel veel en veel meer.

En weet je wat?
Ik ben sinds kort tuinman geworden
een tuinman met een stukje eigen grond
En ik plant er zaden
en ze groeien als gekken.
Soms lijkt het wel een kennel
of zeg maar gerust een hele dierentuin.
Oh ik hoop dat het weer eens rustig zal worden
dat de wind weer gaat liggen
en dat ik me dan wil bekommeren
om alles dat in vrede leeft.

Laat die alles verwoestende tyfoon in mij toch vrij
Of laat me slechts gewoon de afwas kunnen doen
of mijn rondslingerende papieren in de prullenmand
of in ordners plaatsen.
Laat de rust weer tot mij keren
en van je houden
als wie je bent.

My working life

After 2003, I did a lot of different work to keep my head above water. Printing work of course, but also a lot of work in healthcare. I worked in various homes such as

Barthelomeus in Driebergen for people with a visual or hearing disability. In Gouda I worked with the homeless. Also for the Nationale Zorggroep Utrecht, Putten branch. The list is really not complete. Through employment agencies I worked everywhere in the Netherlands where they needed people. I did work with the deaf, the blind, in psychiatry, mental health care and personally supervised people.

I also worked for education. During my internship I taught at various schools in Enschede and Leeuwarden. That's how I obtained my teaching qualification.
At Fotogram in Amsterdam I gave courses in photography for 7 years. I explained techniques, but also gave advice on subjects and processing.

In Rotterdam I worked for cluster-4 groups in primary education. I did the same in Amersfoort, but then for secondary education. In Rijswijk I have given courses at the Multicultural Youth Centre Don Bosco.

More than once I have taught in Rijswijk, The Hague and Rotterdam via employment agencies.

It does not matter to me how old the target group is, which culture or what the intention of a course or lesson is, I assume communication in every (art) form and how we can and want to listen to each other.

I am very charmed by the Sunday programme De Verwondering. Presenter Annemiek Schrijver is especially sublime. I make a Hi-Wi drawing of each guest and send it. The point - and I see that in this programme - is that you can listen without values.

Furthermore, I have participated in a group in the so-called TalentPlus trajectory. The intention is to see how you can use your talents towards work. What can you do? How can you use this. It feels good to coordinate this with like-minded people. We stimulate each other to get the best out of ourselves and this network provides new contacts.

At the time of printing this book, I work a few hours a day at VDK-Assurantiën. With nice colleagues, that is easy to keep up. For the future, I hope to be able to settle in the Philippines and possibly work from there. Whether that will all work out is still uncertain, but I will work hard to be with my wife Hannah and continue my life with her.

Peace of Farmer or Gardener

I look out over my field
and see how it can become a wasteland.
But don't be afraid,
you are mine and I will prune you by hand.
Maybe your soil is a bit withered
and they don't call you the most fertile loam,
but I know what lives in you.
Something of every year,
another great bloom.

That you make people happy
is what I understand without a doubt.
How powerful are your red berries
how fantastic is your yellow blossom.
And when I stare at the blue sky
I find peace in your nature.

Poem for Yvonne

I know that you know
about what I don't know yet.
That you experiment,
I was your instrument.
But you regularly disconnect...
as if I can't be finished yet.
Still repairs here and there.

I have found a good repairman
and the funny thing is, she looks a bit like you. Actually, it's not one, but two
or even many, many more.

And do you know what?
I recently became a gardener
a gardener with a piece of my own land
And I plant seeds there
and they grow like crazy.
Sometimes it looks like a kennel
or even a whole zoo.
Oh I hope that it will be quiet again
that the wind will die down
and that I will then want to care
for everything that lives in peace.

Let that all-destroying typhoon in me free
Or just let me be able to do the dishes
or put my scattered papers in the wastebasket
or in folders.
Let the peace return to me
and love you
as who you are.

De stichting Bando heeft als doel de mens tot breder inzicht te laten komen.

Als mens blijft het geloof in Werkelijke Liefde het allerbelangrijkste.

En dit geloof overstijgt verre het menselijk begrip van het leven op aarde.

De mens zal vanuit zijn mens-zijn zijn, nooit perfect kunnen zijn.

En daarom zal Ze moeten zich altijd ondergeschikt opstellen aan de Ware Liefde.

De mens zich altijd dienen te schikken in dat wat de Werkelijke Liefde van hem vraagt en verlangt.

Toch heeft de mensheid, vanuit zijn mens-zijn, vrijwel altijd de neiging om zich hiertegen te gaan verzetten!

Maar weet dan ook, dat de mens kan niet zonder de voorbeelden van de Werkelijke Liefde.

De meest hoogstaande voorbeelden van de Werkelijke Liefde, worden ook wel gelijkenissen genoemd.

De meest voorname gelijkenissen worden verteld door een mens dat hiervoor speciaal op aarde is gekomen.

Hij kan zelfs als de Werkelijke Liefde worden beschouwd.

Om de Werkelijke Liefde in al zijn nederigheid, zo goed mogelijk uit te drukken, kwam Hij op aarde als de zoon van de Werkelijke Liefde.

Hij was natuurlijk zelf ook de Vader en zelfs de schepper van de hele aarde die de Werkelijke Liefde echt kan voorstaan.

Om het een en ander te verduidelijken, las ik in de ochtend van 26 december 2025, de volgende versen in het boek dat de Bijbel heet:

Johannes 1:1

In het bezin was Gods Zoon er al. HIJ WAS BIJ GOD, EN HIJ WAS ZELF GOD ,kent de Vader door en door. De Zoon van God is tot ons gekomen, en door Hem kennen wij God. (Werkelijke Liefde )

Johannes 1:18

Nog nooit heeft iemand God gezien, maar de zoon, DIE ZELF GOD IS, kent e Vader van dichtbij. Gods zoon is bij ons gekomen. En door Hem kennen wij God. (De Werkelijke Liefde)

Het gaat in het leven om dat wat je uiteindelijk verkiest wanneer je denkt dat je heel erg veel bent, denken we dat we wel kunnen geloven in ons eigen mens-zijn, dzn kunnen we lezen in:

Romeinen 3: 10

In de heilige boeken staat: "er is geen mens die altijd goed doet, zelfs niet een. Niemand is wijs, niemand is trouw aan God. Iedereen is slecht en oneerlijk. Geen mens is goed. Zelfs niet een.

Mensen spreken alleen maar kwaad, en ze vertellen alleen maar leugens. Hun woorden zijn slecht en gevaarlijk. Ze liegen en bedriegen. Ze plegen moorden. Overal brengen ze geweld en ellende. Vrede krijgt bij hen geen kans. En eerbied voor God (Werkelijke Liefde) hebben zij niet!"

Filippenzen 3:8

Het gaat om Christus. ( de Werkelijke Liefde) Daarom heb ik al het andere opgegeven. Alles dat ik vroeger zo belangrijk vond, vind ik nu totaal waardeloos.

Filippenzen 3:18

Ik heb het jullie al vaak gezegd, en nu zeg ik het zelfs met tranen in mijn ogen: Christenen ( mensen in Werkelijke Liefde) DIE NIET WILLEN LIJDEN, zijn vijanden van Christus.

(Mensen die geen ware liefde ervaren, zijn vaak in haat (Satan))

The Bando Foundation aims to help people gain broader insights.

As human beings, belief and trust in Real Love remains the most important.

And this belief far transcends human understanding of life on earth.

Humanity, by nature, will never be able to be perfect.

They always have to act as subordinates to Real Love.

Yet, humankind, by its very nature, almost always has the tendency to resist this!

And this belief far transcends human understanding of life on earth.

And therefore, humanity have always conform to what Real Love demands and desires of it.

The highest examples of Real Love are also called parables.

The most remarkable parables are told by a human being who came to earth specifically for this purpose.

He can even be considered Real Love.

To best express Real Love in all its humility,

He came to earth as the son of Real Love.

He was, of course, also the Father and even the creator of the entire earth, who can truly represent Real Love.

To clarify things, on the morning of December 26, 2025, I read the following verses in the book called the Bible:

John 1:18

No one has ever seen God, but the Son, WHO IS GOD HIMSELF, knows the Father intimately. The Son of God has come to us, and through him we know God. (Real Love)

John 1:18

No one has ever seen God, but the Son, who is God himself, knows the Father intimately. The Son of God has come to us, and through him we know God. (Real Love)

Life is about what you ultimately choose. When you think you are so much more, we think we can believe in our own humanity. We can read about this in:

Romans 3:10

The holy books say: "There is no one who always does good, not even one. No one is wise, no one is faithful to God. Everyone is evil and dishonest. No one is good, not even one.

People only speak evil and tell only lies. Their words are evil and dangerous. They lie and deceive. They commit murder. They bring violence and misery everywhere. Peace has no place among them. And they have no reverence for God (Real Love)!"

Philippians 3:8

It is about Christ. (Real Love). Therefore I have given up everything else. Everything I once valued is now completely worthless.

Philippians 3:18

I have told you many times, and now I say it even with tears in my eyes: Christians (people in Real Love) WHO DON NOT WANT TO SUFFER are enemies of Christ. (People in Real Love, and they are often in hatred (Satan)).

(Human who are not in Real Love are often in Hatred (Satan))

© 2023 - 2026 VIER UITINGEN IN KUNST

Powered by JouwWeb